Υπάρχει μια σκληρή αλήθεια που ο χώρος της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας τη γνωρίζει καλά, τη ζει καθημερινά, αλλά το κράτος αποφεύγει επίμονα να την αντιμετωπίσει κατάματα: οι Κοινωνικές Συνεταιριστικές Επιχειρήσεις δεν ταλαιπωρούνται μόνο από τα κενά, τις ασάφειες και τις αντιφάσεις του Ν.4430/2016. Ταλαιπωρούνται, πολύ συχνότερα και πολύ πιο οδυνηρά, από τον τρόπο με τον οποίο οι ίδιες οι υπηρεσίες ερμηνεύουν, παραμορφώνουν, στενεύουν ή επεκτείνουν αυθαίρετα αυτό το νομοθετικό πλαίσιο, ανάλογα με τη διοικητική νοοτροπία, την άγνοια, την υπερβολή ή την ευκολία της στιγμής. {διαβάστε εδώ την συνέχεια}
Αυτό είναι το πραγματικό σκάνδαλο. Όχι απλώς ότι ο νόμος άφησε ανοιχτά μέτωπα. Αυτό συμβαίνει σε πολλά νομοθετήματα. Το μείζον πρόβλημα είναι ότι πάνω σε αυτά τα ανοιχτά μέτωπα χτίστηκε μια άτυπη εξουσία υπηρεσιακής “ερμηνείας”, η οποία σε πάρα πολλές περιπτώσεις δεν λειτούργησε για να αποσαφηνίσει, να διευκολύνει και να ομογενοποιήσει την εφαρμογή του νόμου, αλλά για να παράγει νέα εμπόδια, νέες εξαρτήσεις, νέες μορφές ανασφάλειας και ένα διαρκές καθεστώς διοικητικής πίεσης πάνω στις ΚοινΣΕπ.
Στην πράξη, αυτό που ζουν πολλοί φορείς δεν είναι ένα καθαρό σύστημα κανόνων. Είναι μια ζώνη θολούρας. Μια περιοχή όπου το ίδιο θέμα μπορεί να ερμηνευθεί διαφορετικά από διαφορετική υπηρεσία. Όπου η ίδια καταστατική διατύπωση μπορεί να γίνει δεκτή στη μία περίπτωση και να απορριφθεί στην άλλη. Όπου η ίδια δραστηριότητα μπορεί να θεωρηθεί φυσιολογική επιχειρηματική λειτουργία από έναν φορέα και ύποπτη “εκτροπή” από έναν άλλον. Όπου το ίδιο νομικό πρόσωπο αντιμετωπίζεται, ανάλογα με την περίσταση, πότε ως επιχείρηση, πότε ως ειδικός συνεταιρισμός, πότε ως φορέας κοινωνικής αποστολής, πότε ως κάτι “ιδιόρρυθμο” που πρέπει κάθε φορά να αποδεικνύει ότι έχει δικαίωμα να υπάρχει. {διαβάστε εδώ την συνέχεια}
Αυτή η κατάσταση δεν είναι λεπτομέρεια. Δεν είναι γραφειοκρατικό παράπονο. Δεν είναι υπερβολή κάποιων δυσαρεστημένων φορέων. Είναι καθεστώς. Και το καθεστώς αυτό στραγγαλίζει τις ΚοινΣΕπ πολύ πιο αποτελεσματικά από οποιονδήποτε ανταγωνιστή της αγοράς. Διότι η αγορά μπορεί να σε πιέσει οικονομικά. Η διοικητική ασάφεια, όμως, σε διαλύει οργανωτικά, ψυχολογικά και θεσμικά. Σε αναγκάζει να ζεις με το μόνιμο άγχος ότι δεν θα κριθείς από τον νόμο, αλλά από την ερμηνευτική διάθεση του εκάστοτε υπαλλήλου, τμήματος ή ελεγκτικής αρχής.
Αυτό το άρθρο δεν γράφεται για να χαϊδέψει αυτιά. Δεν γράφεται για να επαναλάβει γενικόλογες φράσεις περί “ανάγκης βελτίωσης του πλαισίου”. Γράφεται για να ειπωθεί καθαρά αυτό που πολλοί ψιθυρίζουν και λίγοι τολμούν να διατυπώσουν δημόσια: ότι ένα μεγάλο μέρος των προβλημάτων των ΚοινΣΕπ δεν γεννιέται μόνο μέσα στον νόμο, αλλά κυρίως μέσα στην αυθαίρετη, αποσπασματική και πολλές φορές ιδεοληπτική υπηρεσιακή εφαρμογή του. Και όσο αυτό δεν κατονομάζεται, δεν πρόκειται να διορθωθεί. {διαβάστε εδώ την συνέχεια}