Ας σταματήσει επιτέλους το θέατρο. Ας τελειώνει η βολική θολούρα. Ας πέσουν οι μάσκες. Ο χώρος των Κοινωνικών Συνεταιριστικών Επιχειρήσεων δεν βρέθηκε στο περιθώριο από ατύχημα. Δεν εξαντλήθηκε μόνο επειδή το κράτος είναι βραδυκίνητο, οι υπηρεσίες συχνά ανενημέρωτες, οι τράπεζες καχύποπτες και η αγορά ανελέητη. Βρέθηκε στο περιθώριο και γιατί για χρόνια αφέθηκε χωρίς αληθινή θεσμική ασπίδα. Χωρίς στέρεο κέντρο βάρους. Χωρίς μηχανισμό διαρκούς πίεσης. Χωρίς οργανωμένη φωνή που να μη ζητά απλώς χώρο, αλλά να τον επιβάλλει. {διαβάστε εδώ την συνέχεια}
Αυτό είναι το πιο σκληρό, αλλά και το πιο τίμιο σημείο εκκίνησης. Οι ΚοινΣΕπ δεν πλήρωσαν μόνο τις αδυναμίες των άλλων. Πλήρωσαν και τις αυταπάτες του ίδιου τους του χώρου. Πλήρωσαν την ανοχή στην προχειρότητα. Πλήρωσαν την ψευδαίσθηση ότι η εκπροσώπηση είναι υπόθεση κάποιων προσώπων που μιλούν πιο δυνατά, εμφανίζονται συχνότερα ή αυτοπαρουσιάζονται ως δήθεν εκφραστές. Πλήρωσαν τη σύγχυση ανάμεσα στον θεσμό και στη δημόσια εικόνα. Πλήρωσαν το γεγονός ότι επί χρόνια ανακυκλωνόταν μια επικίνδυνη φενάκη: ότι υπάρχει εκπροσώπηση, ενώ στην πραγματικότητα υπήρχε μόνο θόρυβος χωρίς βάθος, κινητικότητα χωρίς βαρύτητα και δημόσιος λόγος χωρίς μόνιμο αποτύπωμα.
Και το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό. Κάθε ΚοινΣΕπ έμενε μόνη της. Μόνη απέναντι στις παρερμηνείες. Μόνη απέναντι στις τραπεζικές στρεβλώσεις. Μόνη απέναντι στη διοικητική αδράνεια. Μόνη απέναντι στην άγνοια ή την αδιαφορία υπηρεσιών που θα έπρεπε ήδη να γνωρίζουν τι ακριβώς είναι αυτός ο χώρος και ποια είναι η αποστολή του. Μόνη απέναντι σε ένα σύστημα που αντιμετώπιζε τις κοινωνικές συνεταιριστικές επιχειρήσεις όχι ως οργανωμένο τομέα με δικαιώματα, ανάγκες και θεσμική βαρύτητα, αλλά ως ενοχλητική εξαίρεση, ως διοικητικό παράδοξο ή, ακόμα χειρότερα, κάτι που μπορεί να περιμένει. {διαβάστε εδώ την συνέχεια}
Αυτή η κατάσταση δεν είναι απλώς προβληματική. Είναι απαράδεκτη. Είναι ταπεινωτική. Είναι πολιτικά και θεσμικά επικίνδυνη. Γιατί όταν ένας ολόκληρος χώρος αφήνεται να λειτουργεί χωρίς πραγματικό συλλογικό μηχανισμό υπεράσπισης, τότε δεν έχουμε απλώς αδυναμία. Έχουμε συνθήκη μόνιμης έκθεσης. Έχουμε χώρο χωρίς πλάτη. Έχουμε φορείς που αναγκάζονται να αποδεικνύουν κάθε μέρα ότι υπάρχουν, ότι δικαιούνται να ακούγονται, ότι αξίζουν να αντιμετωπίζονται σοβαρά. Και αυτό δεν είναι κανονικότητα. Είναι θεσμική εγκατάλειψη.
Ακριβώς εδώ αναδεικνύεται η βαρύτητα του Επιμελητηρίου Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας Ελλάδας. Όχι ως άλλη μία πινακίδα. Όχι ως ακόμη μία οργανωτική προσθήκη. Όχι ως σχήμα για φωτογραφίες, δημόσιες σχέσεις και ωραίες λέξεις. Αλλά ως αναγκαία ιστορική απάντηση σε ένα χρόνιο έλλειμμα. Ως η καθαρή επιλογή να σταματήσει επιτέλους η κοινωνική οικονομία να υπάρχει σαν σκόρπιο πλήθος καλών προθέσεων και να αποκτήσει αυτό που στερήθηκε επί χρόνια: θεσμό με μνήμη, θεσμό με βάρος, θεσμό με ικανότητα πίεσης, θεσμό με οργανωμένη αποστολή. {διαβάστε εδώ την συνέχεια}